هر روز به تعداد “اتاقهای مادر و کودک غیر استاندارد” در کشور اضافه می شود…
و دردناکتر از اون اینه که چون مطالبهگری از طرف خودِ مادران، وحتی در بخش های دولتی وشهری و همچنین بخش های خصوصی، صدای زنان شنیده نمی شود وبه راحتی با سیاست های مردانه کنار می آیند مثلا وقتی به آنها گفته می شود ،خانم جمعیت درحال کم شدن است مااگر بخواهیم این طرح را اجرایی کنیم باید طرح را کوچیکتر کنیم ، بخاطر همین این اتاقها سلیقهای طراحی میشوند؛ بدون توجه به زیرساختها و استانداردهای لازم.
در بسیاری از شهرها، حتی تهران، اتاقهای مادر و کودک با حضور مسئولین و مقامات افتتاح میشوند…
بیآنکه بدونند این فضا دقیقاً باید چه ویژگیهایی داشته باشه و چرا وجودش مهم وضروری است!
واقعیت این است که تا وقتی مسئولان، سازندگان و حتی خود مادرها به ضرورت و استانداردهای این اتاقها واقف نباشند،
ما شاهد فضاهایی خواهیم بود که فقط ظاهر ماجرا رو دارند — پرهزینه، اما کمکارکرد.
اتاقهایی که چون بیکیفیت و بیهدف ساخته میشوند ، خیلی زود بلااستفاده میمونند.
ما نیاز به صدای بلندِ زنان داریم — زنانی که بدونند به چی نیاز دارند، و اون رو “مطالبه کنند”.
نه زنانی که در جایگاهی که هستند بخاطر موقعیت کاریشان ترجیحشان به این است که به سیاست های مردانه گوش کنند ویا باآنها همراستا شوند وبا برچسب اتاق های لاکچری خودشان کنار می کشند.
