به موازات گسترش نهادها، مناسبات و روابط اجتماعی، فضاهای شهری و نقش آنها در تبیین مناسبات اجتماعی هر چه بیشتر مورد بازاندیشی و بازنگری قرار گرفته اند. شهر تهران نیز همواره از این جنبه مورد مطالعه و نقد کارشناسان و متخصصین شهری بوده و به ویژه جایگاه اقشار حاشیه ای در فضاهای شهری همواره مورد بررسی قرار گرفته است.
در این رابطه، یکی از مهمترین حوزه های بازنگری در فضاهای شهری، از زاویه ی نیاز زنان صورت گرفته؛ زنان از جمله گروه هایی هستند که در خلال این بازاندیشی بخشی از حق خود از فضاهای شهری را بازیافته و یا دست کم بر سهم آن ها از این فضاها تاکید شده است. "اتاق های مادر و کودک پایانه های شهر تهران"، از معدود پروژه های عملیاتی و اجرایی در این راستا است که از سطح پژوهشی فراتر رفته و به تغییری مثبت و قابل توجه در مبادی شهری منجر شده . قابلیت پیاده سازی این پروژه، نیاز غیر قابل انکار مخاطبان به خدمات این اتاق ها و ضرورت ارزیابی فعالیت آن ها، ما را وا می دارد تا از طریق بررسی وضعیت موجود، علاوه بر تحلیل عملکرد فعلی، به شیوه های صحیح بسط و توسعه این طرح در سایر فضاهای عمومی نیز بیندیشیم.
