میخوام اینجا دربارهی چیزی بنویسم که مدتهاست ذهنم رو مشغول کرده:
چطور ممکنه مراکز خریدی که فروشگاههای آنچنانی، برندهای میلیاردی، و دکورهای پر زرق و برق خودشون رو «لاکچری» میدانند، هنوز نتوانستند جای مناسبی برای آسایش مادران و کودکان در نظر بگیرن؟
واقعاً یک تخت تعویض دیواری در سرویس بهداشتی، اسمش خدمات به خانوادهست؟
آیا مسئولیت اجتماعی فقط در حد شعارهای پرطمطراق در بروشورهای تبلیغاتیه در نشست ها ودر همایش ها است ؟
چه فرقی هست بین قانونگذارهایی که قوانین الزام در این مورد را می دانند ولی در نظارت ها ،استانداردسازی مادر و کودک رو از یاد می برند ، و مجریانی که فقط حرفهای قشنگ میزنند ولی هیچ کاری نمیکنند ودرنهایت به حداقل ها آن هم در داخل سرویس بهداشتی با ایجاد فضاهای غیر استاندارد وغیر قابل استفاده بسنده می کنند ؟
این فضاها اغلب با دیدگاه مردانه طراحی میشوند، بدون توجه به نیازهای روزمرهی مادران وکودکان
این در حالیکه همین خانمها هستند که چرخ اقتصادی این مراکز رو میچرخانند ، هیچوقت به این فکرنمی کنند که یک مادر باردار یا مادرِ بچهدار چطور قرار است در فضای غیر استانداردی که آنها تدارک دیده اند استراحت ویا به کودکشان رسیدگی کنند.
وقتشه که طراحان، مدیران و تصمیمگیران، آسایش و شأن مادران رو جدی بگیرند.
مسئولیت اجتماعی یعنی دیدن آدمها، نه فقط نوشتن دربارهشون.
