تصور کنید مادری با نوزاد شیرخوار در سفر است؛
حتی اگر این سفر اختیاری باشد، در جادههای ما کمبود فضاهای استاندارد مادر و کودک، نبود تخت تعویض، شیر دادن در فضای پر سر و صدا و غیربهداشتی، و نبود حریم شخصی، چقدر میتواند این مسیر را برایش طاقتفرسا کند.
حالا فکر کنید این سفر، اجباری باشد…
ناشی از جنگ، بیخانمانی، یا ترک خانهای که دیگر امنیت ندارد.
مادری که در دل نگرانی از آیندهی کودکش راهی شده، وقتی در مجتمعهای خدماتی جادهای حتی یک فضای مناسب برای شیر دادن یا تعویض نوزاد پیدا نمیکند، رنج روحیاش دوچندان میشود.
وقتی مکانی نیست که لحظهای بنشیند و با آرامش به کودک شیر بدهد، بدنش از استرس منقبض میشود، جریان شیر مختل میشود، و کودک بیقرار میماند. این بیقراری به کل مسیر منتقل میشود، به پدر، به خواهر یا برادر کوچکتر…
فضاهای مادر و کودک اگر استاندارد نباشند، نه فقط جسم کودک، که روان مادر را نشانه میگیرند. و بلعکس، وقتی آرامش در این فضاها جاری باشد، خانواده با دلگرمی و توان بیشتری به مسیرش ادامه میدهد.
رسیدن به صلح، تنها پایان جنگ نیست…
رسیدن به آرامش در کوچکترین جزئیات زندگی است.
ازجمله یک ایستگاه بینراهی ساده، با یک تخت تعویض تمیز و یک صندلی راحت برای شیردهی.
