“همه بدانید ۱۷ سال پیش اولین اتاق مادر وکودک برای اولین بار در ترمینال جنوب ایجاد شد پیشینه های طرح های کشورمان را بشناسیم.”
اتاق مادر و کودک هست، اما نیست؟
بیایید دقیقتر ببینیم چرا نیست.
در گزارش اخیر شبکه خبر از وضعیت اتاقهای مادر و کودک در متروی تهران، بار دیگر شاهد انتقاد از نبود این خدمات بودیم.
اما باید پرسید: آیا مشکل، نبود استاندارد است یا بیتوجهی به اجرای آن؟
ما در کشوری هستیم که برای نخستین بار در جهان، موفق به تدوین استاندارد ملی اتاق مادر و کودک شدهایم.
این طرح حاصل سالها تلاش تخصصی، پژوهش و تعامل با نهادهای تصمیمگیر بوده.
اما امروز، به دلیل تعلل نهادهای اجرایی مانند شهرداری ها، وزارت …….، اتاقهایی داریم که یا بستهاند، یا ناکارآمدند، یا اساساً ساخته نشدهاند.
وقتی در فرآیند تصمیمگیری، مردانی قرار دارند که اولویتهای مادر و کودک را نمیشناسند
و زنانی در مدیریت هستند که از موضع دفاع از حقوق خود کناره میگیرند،
نتیجه همین میشود: اتاقی که هست، اما کار نمیکند.
به جای زیر سوال بردن اصل طرح،
بیایید بپرسیم:
چرا شهرداریها استانداردها را اجرا نمیکنند؟
چرا متروها خدمات ۲۴ ساعته ارائه نمیدهند؟
چرا کیفیت تجهیزات با استاندارد مطابقت ندارد؟
اتاق مادر و کودک یک حق است، نه یک گزینه انتخابی.
