⁣بیش از ⁣۳۱ کشور جهان در طرح جهانی یونیسف به‌عنوان کشورهایی که میزبان شهرهای دوستدار کودک هستند شرکت کرده‌اند.

کشورهایی که در هر کدام از آنها شهرهای بزرگ و کوچک میزبان طرح‌های قابل‌توجهی برای کودکان هستند و در آن کودکان از حق رأی و حق اظهارنظر و داشتن فضاهای مناسب برخوردارند؛ کشورهایی چون فنلاند، ایتالیا، برزیل، کانادا، چین، ژاپن، اتریش، فرانسه و لهستان و حتی ترکیه و لبنان نیز در فهرست کشورهای دوستدار کودک یونسکو جای گرفته‌اند. اما در کمال شگفتی و تاسف نامی از ایران در میان این کشورها نیست.

بسیار جای تاسف است که فقط به جای مرد عمل بودن ونوشتن دستور العمل های بی پایه و اساس و به رخ کشیدن مصوبات رنگ باخته و زیبا حرف زدن به میدان بیاییم حداقل در بحث احداث اتاق های مادر وکودک واهمیت به داشتن فضاهای مناسب کودکان می توانستیم با اشاره به پیشینه طرح و همینطور اگر مدیریت شهری به پتانسیل های مراکز خصوصی واقع در مناطق خود اشراف داشتند و شهر کودک شاپرک ، لی لی پوت ها وانجمن های حمایتی مثل مهر آفرین و...... به اهمیت وجودی آنها پی می بردند امروز ایران هم می توانست به جمع کشورهای میزبان شهر دوستدار کودک بپیوندد شاید این حضور به آنها یک دیدگاه بدهد و آنها را ملزم نماید تا در یک شهر دوستدار کودک باید تمامی خدمات زیربنایی و روبنای شهر (بهداشت، درمان، آموزش، تفریحی و غیره) باید به‌طور عادلانه در میان کودکان تقسیم نمایند و حقوق کودکان به عنوان یک شهروند در جامعه شهری به رسمیت شناخته شده و کار کودک در هر شکلی که مانعی برای پیشرفت وصدمه به سلامت او باشد ،باید با نظارت دولت و قوانین منع شود.